I like this kid!

che pesar bacheye doostashtani
man vaghean khoshhalam ke sigaro tark kardid , aksha khooban har rooz donbaleshoon mikonam

.دوسش دارم

احسان! بی نهایت طبیعی شده. طبیعی بودنی که یک نوع گزندگی با خودش داره و آزارت می ده. عکاسی با یک تجربه‌ی عجیب درونی همراهه و تو این عکس من این تجربه را لمس می‌کنم. تجربه‌ای برای به قتل رساندن ابژه. کج بودن کادرت را قابل تقدیر می‌دونم. تمام گزندگی این اثر به جز این‌که به سبب زیادی طبیعی بودن آزار دهنده شده، در خم پایه‌ی میزیه که داره سنگینی خودش رو (به واسطه‌ی کج بودن کادر) به روی کودک منتقل می‌کنه. من موافق نیستم که تجربه‌ی پونکتوم بارتی، تجربه‌ای واحد و فقط در اختیار بارت است، به نظرم تو این اثر می‌شه پونکتومی رو تو این وزن پیدا کرد، اما نمیشه تشریحش کرد. به هرحال متشکرم

Thank you Fo'ad!
This was the first real comment on my photo blog. I'll keep in mind and all we are waiting to see some work from you online. Yeah why you don't?

dasht be chi negah mikard Ehsan?